Een van de merkwaardigste verschijnselen aan de vrouw is een fenomeen dat ‘empatisch meefibreren’ wordt genoemd. Voor wie het begrip voor het eerst leest en het niet begrijpt, even een voorbeeld. Dit is een fragment van een gesprek tussen twee vriendinnen dat ik onlangs opving:
‘Soms heb ik het gevoel dat Marco en ik een andere taal spreken.’
‘Oh ja? Gatver, dat is naar zeg.’
‘Dan vraag ik of hij even de afwasmachine kan uitruimen en dan kijkt hij me alleen een beetje glazig aan, snap je wel?’
‘Ja ja, alsof hij niet luistert.’
‘Precies! Alsof hij niet luistert! Of soms, weet je…’
‘Nou?’
‘… dan geeft hij antwoord op een totaal andere vraag.’
‘Oh, wat intens gemeen!’
‘Ja toch?’
‘Nou en of.’
‘En dan probeer ik daarover met hem te praten…’
‘Ja.’
‘…en dan gaat er eigenlijk nauwelijks op in…’
En zo maar door. De luisterende partij voelt mee met haar vriendin en laat niet na dit aanhoudend te uiten. Doorgaans gaat dit uitgebreide meevoelen gepaard met een aanhoudend begripvol knikken.
Dit nu, noemen wij empathisch meefibreren. En het is echt niet te harden.
Het vervelende van empathisch meefibreren is dat gesprekken nodeloos lang duren. De luisterende vriendin in bovenstaand gesprekje voegt in het geheel niets inhoudelijks toe. Ze zit het wel een potje eens te wezen met haar vriendin, maar draagt geen enkele oplossing aan. Waar gesprekken tussen mannen altijd to the point en oplossingsgericht zijn, kan een pratende vrouw maar raak blijven kletsen omdat ze niet door haar vriendin wordt gestuurd. Zo kom je natuurlijk nergens. Al ja-knikkend, theeleutend en voortkwekkend, verglijdt de tijd.
Voor een man is dergelijke tijdverspilling onbestaanbaar. Mannengesprekken zijn altijd oplossingsgericht.
‘Mijn vriendin kan soms zo zeuren. Echt niet te harden.’
‘Waarover dan?’
‘Pfff, breek me de bek niet open. Over alles eigenlijk.’
‘Is het een beetje mopperen of…’
‘Nee, echt zeiken! Oeverloos. Over de was, over mijn haar, over haar billen.’
‘Misschien moeten jullie er eens uit.’
‘We zijn twee weken terug nog naar de film geweest. Ongelofelijke kutfilm, trouwens die August Rush.’
‘Ik bedoel écht eruit: stedentripje met romantische etentjes en ongebreidelde sex op een hotelkamer, enzo.’
‘Oh dat. Tja, dat is alweer een tijdje terug. Goed idee.’
‘Nog maar een biertje dan?’
‘Doe maar dan.’
Daarom lopen gesprekken tussen mannen en vrouwen soms zo verschrikkelijk uit de hand. Zij komt thuis met een verhaal over een plurk die haar zo gemeen omver liep toen ze uit de supermarkt kwam, hij weet nog wel een slimme voetbalbeweging waarmee ze – mocht de situatie zich onverhoopt herhalen – de plurk gemeen kan tackelen.
Zij zegt dat het daar niet om gaat.
Hij begrijpt niet waarom niet. Waar zou het anders over gaan?
De stemming slaat om. Voor je het weet, stromen er tranen en wordt er met deuren geslagen. Hij wil haar een oplossing geven, zij wil alleen gehoord worden.
Maar dat gaat niet. Zo snel kunnen wij gewoon niet knikken.
Emile Proper 5.3.2008
Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health
