Mens en dier zijn uitgerust met een aangeboren mechanisme om pijnlijke situaties te omzeilen. Dat is handig: het voorkomt een hoop blessures en weerhoudt je ervan je baas te zeggen hoe je écht over hem denkt. Dat scheelt ongenoegen en garandeert een langer leven. Niemand zoekt pijn bewust op. Afgezien dan van de idioten die zich in het weekend graag in een leren tuigje hijsen, een bal in hun bek laten douwen door een strenge meesters op stilettohakken, om vervolgens een pak slaag te krijgen dat ze nog lang zal heugen.
De onderdanige man is niet de enige met een genetisch defect dat het pijnvermijdend mechanisme verstoort. Vrijwel alle vrouwen kampen met hetzelfde probleem. Eerder besprak ik al het geweld waarmee lompe voeten in te kleine schoentjes wordt gepropt. Maar dat is klein bier vergeleken bij de echte helse pijnen die vrouwen verduren.
Zo is er de vrouwenpijn van alledag, bestaande uit achtereenvolgens PMS, een weekje krampen en menstruatiepijnen, een week van relatieve rust, waarna de hormonen opspelen, de vrouw vruchtbaar raakt en zo geil raakt dat het pijn doet en niet voor zichzelf instaat. Er bestaan twee remedies om deze vruchtbaarheidspijn tegen te gaan. Je kunt oud, lelijk en onvruchtbaar worden. Voor de meeste vrouwen een weinig aanlokkelijke optie. En geef ze eens ongelijk.
Het alternatief is zwanger worden. Maar wat een mooie vluchtroute lijkt, blijkt een negen maanden durende lijdensweg. Een aaneenschakeling van blaasontstekingen, aambeien, bloedarmoede, bloedneusen, brandend maagzuur, uitputting, misselijkheid, pijnlijke borsten, puisten, spataderen, opgezwollen enkels, rugpijn en striae. Met als apotheose, de bevalling. Voor wie er nooit bij is geweest: erger bestaat niet. Stel je maar eens voor dat je tennisbal probeert uit te pissen. Het is niet verwonderlijk dat zo’n bevalling dikwijls eindigt met uitscheuren en/of inknippen. Reken maar dat bevallen pijn doet.
Nu is vergissen menselijk. Een foutje maken we allemaal wel eens. Maar één keer volstaat. Zo niet bij de vrouw. Nauwelijks is ze bekomen van dit hachelijke avontuur – stukgekauwde tepels, bekkeninstabiliteit en andere weerzinwekkende naweeën van de zwangerschap laat ik even buiten beschouwing, het is al erg genoeg – of ze begint over een tweede kind. Nog een tennisbal uitpissen! Alsof er geen pijn bestaat. Sterker nog: vrouwen scheppen onderling op over hoe zwaar hun bevalling wel niet was; alsof het gaat om de lengte van hun penis of de vraag wie het hele alfabet achterstevoren kan boeren.
De manier waarop kinderen geboren worden, is barbaars. Middeleeuws. Een gotspe. Als mannen zwanger konder worden, dan was er allang een oplossing verzonnen die het mogelijk zou maken te baren zonder helse pijnen. Simpelweg omdat ze weigeren zulke pijnen vrijwillig te ondergaan. En er zou zeer zeker geen vroedvrouwenmaffia bestaan die ‘natuurlijk bevallen’ propageert omdat het de band met je kind zou bestendigen. Dit soort pijn is onvergefelijk. Het goedpraten ervan is een vorm van opruiing die strafbaar zou moeten zijn.
Dat vrouwen zich dit – met de huidige stand der medische wetenschap – laten aanleunen, valt niet goed te begrijpen. En het laat zich eigenlijk ook niet goedpraten.
Emile Proper 15.8.2008
Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health
