Aangezien de site zelf wil onderhouden, is er gekozen voor het wordpress-systeem. Dat het beste van twee werelden combineert. De eerste biedt de gelegenheid om nieuwtjes omtrent de auteur bij te houden, de tweede geeft een inkijkje in haar nieuwe boek, Deadline. Het is beveiligd met een wachtwoord. Dat kun je vinden in het boek.

Het heeft een nog leukere cover.

Ik wil maar zeggen: wie wel eens een vrouw heeft ontmoet, komt al snel tot de onvermijdelijke conclusie dat vrouwen best raar zijn.

Er zijn wel mensen die suggereren dat de vrouw een compleet andere soort is die van Venus of een andere verre planeet komt. Maar dat is waarschijnlijk het gevolg van een geperverteerde fantasie of teveel sf-films uit de jaren 50 kijken. Hoe groot de verschillen tussen mannen en vrouwen ook lijken, je moet je de zaken niet overdrijven. Man-vrouwverschillen zijn vooral een luxeprobleem. Dat blijkt uit een internationaal onderzoek dat begin dit jaar werd gepubliceerd in het Journal of Personality and Social Psychology. Ook hieruit komt naar voren dat vrouwen verschillen van mannen. Gemiddeld zijn vrouwen extraverter, vriendelijker, nauwkeuriger en emotioneel instabieler dan mannen. En hoewel het fijn is dat dit nu wetenschappelijk vast staat, was het bij iedereen al bekend. Het onderzoek was voornamelijk interessant omdat iets liet zien over het ontstaan van dit gedrag. De verschillen tussen man en vrouw worden namelijk groter naarmate de inwoners van het het land waarin ze wonen rijker, gezonder en individualistischer zijn. Vrouwen in bijvoorbeeld de sloppenwijken van Rio de Janeiro of de woestijnen van Soedan peinzen er niet over om zich zo raar aan te stellen als onze vrouwen. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd. Een vrouw die een kudde jaks moet managen op de hoogvlaktes van Mongolië, klagen niet dat ze niets heeft om aan te trekken – behalve als haar kleren zijn opgegeten door een geitachtige jak en ze écht niets heeft om aan te trekken. Wie gestenigd zal worden na overspel, hoor je zelden zeuren over het gebrek aan romantiek in haar leven.

Pas als een vrouw tijd over heeft en zich geen zorgen hoeft te maken over hoe ze vandaag zal overleven, geeft ze zich over aan de aanstelleritis die ons dagelijks deel is. Onze vrouwen vervelen zich en hebben te weinig problemen. We hebben ze teveel verwend. Om het tij te keren, moeten we hard optreden en niet langer met ons laten sollen.

Mannen, doe er wat aan!

Emile Proper 20.9.2008
Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health

De onderdanige man is niet de enige met een genetisch defect dat het pijnvermijdend mechanisme verstoort. Vrijwel alle vrouwen kampen met hetzelfde probleem. Eerder besprak ik al het geweld waarmee lompe voeten in te kleine schoentjes wordt gepropt. Maar dat is klein bier vergeleken bij de echte helse pijnen die vrouwen verduren.

Zo is er de vrouwenpijn van alledag, bestaande uit achtereenvolgens PMS, een weekje krampen en menstruatiepijnen, een week van relatieve rust, waarna de hormonen opspelen, de vrouw vruchtbaar raakt en zo geil raakt dat het pijn doet en niet voor zichzelf instaat. Er bestaan twee remedies om deze vruchtbaarheidspijn tegen te gaan. Je kunt oud, lelijk en onvruchtbaar worden. Voor de meeste vrouwen een weinig aanlokkelijke optie. En geef ze eens ongelijk.

Het alternatief is zwanger worden. Maar wat een mooie vluchtroute lijkt, blijkt een negen maanden durende lijdensweg. Een aaneenschakeling van blaasontstekingen, aambeien, bloedarmoede, bloedneusen, brandend maagzuur, uitputting, misselijkheid, pijnlijke borsten, puisten, spataderen, opgezwollen enkels, rugpijn en striae. Met als apotheose, de bevalling. Voor wie er nooit bij is geweest: erger bestaat niet. Stel je maar eens voor dat je tennisbal probeert uit te pissen. Het is niet verwonderlijk dat zo’n bevalling dikwijls eindigt met uitscheuren en/of inknippen. Reken maar dat bevallen pijn doet.

Nu is vergissen menselijk. Een foutje maken we allemaal wel eens. Maar één keer volstaat. Zo niet bij de vrouw. Nauwelijks is ze bekomen van dit hachelijke avontuur – stukgekauwde tepels, bekkeninstabiliteit en andere weerzinwekkende naweeën van de zwangerschap laat ik even buiten beschouwing, het is al erg genoeg – of ze begint over een tweede kind. Nog een tennisbal uitpissen! Alsof er geen pijn bestaat. Sterker nog: vrouwen scheppen onderling op over hoe zwaar hun bevalling wel niet was; alsof het gaat om de lengte van hun penis of de vraag wie het hele alfabet achterstevoren kan boeren.

De manier waarop kinderen geboren worden, is barbaars. Middeleeuws. Een gotspe. Als mannen zwanger konder worden, dan was er allang een oplossing verzonnen die het mogelijk zou maken te baren zonder helse pijnen. Simpelweg omdat ze weigeren zulke pijnen vrijwillig te ondergaan. En er zou zeer zeker geen vroedvrouwenmaffia bestaan die ‘natuurlijk bevallen’ propageert omdat het de band met je kind zou bestendigen. Dit soort pijn is onvergefelijk. Het goedpraten ervan is een vorm van opruiing die strafbaar zou moeten zijn.

Dat vrouwen zich dit – met de huidige stand der medische wetenschap – laten aanleunen, valt niet goed te begrijpen. En het laat zich eigenlijk ook niet goedpraten.

Emile Proper 15.8.2008

Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health

Enige tijd terug werd een onderzoek gepubliceerd in het gerenommeerde tijdschrift Psychological Science waaruit het onomstotelijk zou blijken: mannen begrijpen helemaal niets van flirten. Bij het Amerikaanse onderzoek kregen proefpersonen 280 foto’s te zien van vrouwen die een vriendelijke, seksueel geïnteresseerde, verdrietige of afwijzende pose aan hadden genomen. De mannelijke proefpersonen kwamen er niet uit. Vooral het onderscheid tussen een vriendelijk gezicht en een geile pose kon slechts een enkeling maken. En aangezien vrouwelijke proefpersonen veel minder moeite hadden met dit onderscheid lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat mannen niet kunnen flirten.

Wie even nadenkt, begrijpt dat niets minder waar is. Uit dit onderzoek blijkt juist dat vrouwen niet kunnen flirten. Wie flirt zonder dat de geflirtene dat opmerkt, is een waardeloze flirt. Een subtiel flirtende vrouw kan net zo goed met een bloempot flirten: het levert weinig genegenheid op – al zijn er vrouwen die beweren altijd veel succes te hebben bij de bloempjes in voorgenoemde bloempot.

Wie nog niet overtuigd is, zal misschien tegenwerpen dat de vrouwelijke proefpersonen wél in staat bleken de flirtsignalen te herkennen en dat het dus echt aan de mannen ligt. Dat klopt niet. Vliegen vang je met stroop, luidt het gezegde; maar uit Gronings onderzoek blijkt dat je meer hebt aan azijn als je de zinnen hebt gezet op een lekkere, geile vlieg. En hetzelfde probleem speelt bij het Amerikaanse onderzoek. De flirtende vrouwen gebruikten subtiele signalen die alleen werden opgepikt door andere vrouwen. Dat is leuk als je een flirtende lesbienne bent maar tijdverspilling voor vrouwen die van mannen houden.

Overigens willen mannen ook nog wel eens verkeerde signalen afgeven. Zo worden in de zomer alle Ferrari’s, Maserati’s en ander duur autospeelgoed weer van stal gehaald. Daarmee rijdt de eigenaar vervolgens naar een terras met parkeergelegenheid. Hij stapt swingend uit en leunt stoer tegen het portier. Zo, laat de meisjes maar komen! Maar helaas: vrouwen lok je niet met sportauto’s. Probeer maar eens fatsoenlijk in of uit te stappen met hoge hakken en een kort rokje. En zonder kap ruïneert zo’n auto je haar. Met een Ferrari trek je vooral de aandacht van mannen. Die zwermen dan ook massaal rond die aanstellers met hun Italiaanse waar. Op het terras praten de achtergebleven vrouwen over de kinderen, Prada en George Clooney.

En mannen verleidt je ook niet met een speels opgetrokken wenkbrauw of veelbetekenend gefriemel aan een oorlel. Wie een mannetjesmens wil vangen, gooit bij voorkeur een zwoele blik, verleidelijke getuite lippen of een weelderig decolleté in de strijd. En liever nog: alle drie tegelijk.

Emile Proper 7.7.2008
Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health

Neem de trektocht. Daarbij is het de bedoeling dat je in een aantal dagen van vertrekpunt A naar eindpunt B reist. Dat kan te voet, maar evengoed te paard of per fiets. Per auto gaat minder goed omdat asfalt afbreuk doet aan het ‘terug naar de natuur’-gevoel. Voor een man is een trektocht equivalent aan terug naar de natuur. Dat wil zeggen dat hij een week voor vertrek al stopt met scheren en twee dagen voor vertrek met wassen. Om alvast in de stemming te komen.

Eenmaal op pad moet er gekampeerd. Bij voorkeur wild, opdat – na een lange dag zwoegen langs berg en dal – de meetrekkende wederhelft ongegeneerd op holbewonerachtige wijze genomen kan worden met een schitterend uitzicht op een verlaten, idyllische vallei. Verder reist een man bij voorkeur met lichte bepakking. Wat heb je immers meer nodig dan een tent, een leatherman en astronautenvoedsel voor noodgevallen?

Zo niet de vrouw.

Zij kiest ervoor met een soort hutkoffer te reizen die een normaal mens nog niet vol krijgt als hij op wereldreis gaat. Zoveel bagage is nodig, zegt zij, om er ‘s avonds ook een beetje leuk uit te zien.

Verwarring. Voor wie, vraag hij zich af in al zijn holbewonerigheid.

Voor de mensen in het restaurant bijvoorbeeld, legt zij uit.

Restaurant? Tijdens het kamperen? Dat klinkt niet als ‘wild kamperen’. Ze wil toch niet naar een camping?!

Inderdaad niet. Zij wil namelijk helemaal niet kamperen. Ze wil wel trekken, maar dan van hotel naar hotel.

Daar gaat zijn fantasie. Niets terug naar de natuur, zij wil op trektocht langs deprimerende provinciaalse hotels met verschoten behang uit de vorige eeuw.

Het komt er op neer dat vrouwen niet houden van de rust waar mannen zo hartstochtelijk naar verlangen. Ze willen zien en gezien worden. En daar dan ook nog over praten. Erger bestaat niet. Wij willen onze handdoekjes uitrollen op een afgelegen plek, met een beschutte duinpan nabij, want je weet immers nooit of van het een het ander komt.

Zij niet. Zij wil een plekje bij die ene populaire strandtent, voorzien van alle luxe waaronder toiletten, stretchers, drankjes en mannen die wél een sixpack hebben weten te kweken voor de zomer. Zodat er wat te zien en te bespreken valt. En voor je er erg in hebt, moet je uitleggen waarom je die prachtig, gebruinde Griekse in het hooggesneden badpak wel of niet aantrekkelijk vindt. Trap er niet in! Dat is het type vragen waarop uitsluitend foute antwoorden bestaat. Daarom verlangen mannen verlangen na de eerste zomerse week alweer naar de herfst. Als het weer tijd is voor alles verhullende wintertruien en romantische avondjes voor de open haard. Eindelijk met zijn tweeën.

Emile Proper 15.4.2008

Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health

De verleiding is groot te denken dat vrouwen niet behept zijn met enig technisch inzicht. Vrouwen kunnen wel voelen, en praten (heel veel zelfs), maar ze kunnen niet inparkeren en van techniek snappen ze niets. Trap er niet in, mannen. Dit is geen technische onkunde. Het is technische onwil!

Ga maar na. Wie zijn het die altijd zwaaiend en zwalkend zitten te bellen op de fiets? Blijkbaar snappen vrouwen hun mobieltje best. En aan het aantal witte oordopjes dat in dames-oren prijkt, geeft aan dat de iPod geen problemen geeft. En dan de wasmachine, droger of magnetron. Voorwaar, allemaal bijzonder complexe apparaten.

Het besturen van een wasmachine is bijvoorbeeld nog knap ingewikkeld. Achter de bedrieglijk eenvoudige term ‘was doen’ gaat een heel scala van vaardigheden schuil. Dat begint met kleur. Weet wel: 8% van de mannen is kleurenblind, tegen 0,4% van de vrouwen. Maar goed, zelfs de meeste kleurenblinden zijn nog wel in staat de was min of meer op kleur te sorteren. Daarmee ben je er niet. Zo is proefondervindelijk gebleken dat dameslingerie – in tegenstelling tot wit, katoenen herenondergoed – niet in de kookwas kan.

Tijdens diezelfde proef bleek overigens ook dat de het vernaggelen van het sexy ondergoed van je vriendin bijzonder slecht is voor je relatie. Dit laatste terzijde.

Ik wil maar zeggen dat de was niet alleen op wit, donker, rood en blauw gesorteerd dient te worden, maar ook nog eens op koud, veertig graden of kookwas. Wie een droger heeft, sorteert ook vast uit wat wel en niet in de droger kan. Dat zijn al 24 verschillende stapels was! En dan laten we de strijk maar even voor wat het is.

Vervolgens moet al die data in de wasautomaat geprogrammeerd worden. Dat gebeurt niet met een gewoon toetsenbord en een display, maar met een stel volstrekt onhandige druk- en draaiknopjes en een paar onduidelijke ledjes. Een knop verkeerd afstellen, kan al een enorme rampen veroorzaken. Tot slot is er nog het wasmiddel. Dat komt ook in allerhande soorten en maten en wordt vervolgens aangevuld met wasverzachter, antikalkmiddel – dat iedere reparateur onmisbaar schijnt te achten – en het mysterieuze zakje blauw, dat niet bij de blauwe was hoort.

De was kan – als je alle mogelijkheden in ogenschouw neemt – op ruim 10.000 manieren gruwelijk de mist in gaan.

En dan zouden vrouwen niet technisch zijn? Geloof het niet. Ze zijn gewoon te lui om zelf adsl te installeren of olie te verversen.

Emile Proper 31.3.2008

Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health

‘Soms heb ik het gevoel dat Marco en ik een andere taal spreken.’
‘Oh ja? Gatver, dat is naar zeg.’
‘Dan vraag ik of hij even de afwasmachine kan uitruimen en dan kijkt hij me alleen een beetje glazig aan, snap je wel?’
‘Ja ja, alsof hij niet luistert.’
‘Precies! Alsof hij niet luistert! Of soms, weet je…’
‘Nou?’
‘… dan geeft hij antwoord op een totaal andere vraag.’
‘Oh, wat intens gemeen!’
‘Ja toch?’
‘Nou en of.’
‘En dan probeer ik daarover met hem te praten…’
‘Ja.’
‘…en dan gaat er eigenlijk nauwelijks op in…’

En zo maar door. De luisterende partij voelt mee met haar vriendin en laat niet na dit aanhoudend te uiten. Doorgaans gaat dit uitgebreide meevoelen gepaard met een aanhoudend begripvol knikken.

Dit nu, noemen wij empathisch meefibreren. En het is echt niet te harden.

Het vervelende van empathisch meefibreren is dat gesprekken nodeloos lang duren. De luisterende vriendin in bovenstaand gesprekje voegt in het geheel niets inhoudelijks toe. Ze zit het wel een potje eens te wezen met haar vriendin, maar draagt geen enkele oplossing aan. Waar gesprekken tussen mannen altijd to the point en oplossingsgericht zijn, kan een pratende vrouw maar raak blijven kletsen omdat ze niet door haar vriendin wordt gestuurd. Zo kom je natuurlijk nergens. Al ja-knikkend, theeleutend en voortkwekkend, verglijdt de tijd.

Voor een man is dergelijke tijdverspilling onbestaanbaar. Mannengesprekken zijn altijd oplossingsgericht.

‘Mijn vriendin kan soms zo zeuren. Echt niet te harden.’
‘Waarover dan?’
‘Pfff, breek me de bek niet open. Over alles eigenlijk.’
‘Is het een beetje mopperen of…’
‘Nee, echt zeiken! Oeverloos. Over de was, over mijn haar, over haar billen.’
‘Misschien moeten jullie er eens uit.’
‘We zijn twee weken terug nog naar de film geweest. Ongelofelijke kutfilm, trouwens die August Rush.’
‘Ik bedoel écht eruit: stedentripje met romantische etentjes en ongebreidelde sex op een hotelkamer, enzo.’
‘Oh dat. Tja, dat is alweer een tijdje terug. Goed idee.’
‘Nog maar een biertje dan?’
‘Doe maar dan.’

Daarom lopen gesprekken tussen mannen en vrouwen soms zo verschrikkelijk uit de hand. Zij komt thuis met een verhaal over een plurk die haar zo gemeen omver liep toen ze uit de supermarkt kwam, hij weet nog wel een slimme voetbalbeweging waarmee ze – mocht de situatie zich onverhoopt herhalen – de plurk gemeen kan tackelen.

Zij zegt dat het daar niet om gaat.

Hij begrijpt niet waarom niet. Waar zou het anders over gaan?

De stemming slaat om. Voor je het weet, stromen er tranen en wordt er met deuren geslagen. Hij wil haar een oplossing geven, zij wil alleen gehoord worden.

Maar dat gaat niet. Zo snel kunnen wij gewoon niet knikken.

Emile Proper 5.3.2008

Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health

Uit een onderzoek dat vorig jaar werd uitgevoerd door Libelle blijkt dat schoenen troost bieden in moeilijke tijden. Drie van de vier vrouwen meent zelfs dat het vinden van een perfecte schoen hetzelfde is als verliefd worden.

Helaas is de Nederlandse vrouw totaal ongeschikt voor dit soort voetfetisjisme. Zij is met een gemiddelde lengte van 170,6 centimeter immers de grootste vrouw ter wereld. Dat heeft consequenties. Haar voeten worden bijkans geplet onder het gewicht van dat enorme lichaam. Om de druk te verdelen zijn de Nederlandse vrouwenvoeten groot en breed. Die Hollandse klompvoet past niet in ranke Italiaanse ontwerpjes.. Zelfs een beschaafd hakje zorgt al dat de druk op de voorvoet exponentieel toeneemt. Gevolg: de schoen knelt. En de smalle leest waarop modieuze schoenen geschoeid zijn, verandert de bevallige, lichtvoetige ballerina die de Hollandse vrouw in het diepst van haar gedachten is, in een zwaaiend gevaarte dat ieder moment ter aarde kan storten met een donderend geraas dat tot in de verre omtrek te horen is.

Dat je rare voeten hebt is één. Dat je dat niet ziet, is pas echt gek. Hoe kun je nu spreken over poezelige voetjes waarvan de nageltjes hoognodig gelakt moeten worden in vrolijke kleurtjes? Een misvatting. Die zogenaamde voetjes moeten zo snel mogelijk aan het zicht ontrokken worden met behulp van hoogsluitend, alles verhullend schoeisel. Lakken lost niets op.

Misschien is het een gevolg van perspectivische vertekening dat ze de ernst van de problemen niet ziet. De hersenen houden je namelijk voor de gek als je omlaag kijkt: alles lijkt dan verder weg (en dus kleiner) dan het is. Dat is handig als je in een boom zit, omdat alles hoger dan een meter gelijk héél hoog lijkt en je je dus goed vasthoudt. Minder handig wordt het als je tijdens het douchen na de wedstrijd omlaag kijkt en je eigen penislengte vergelijkt met die van je teamgenoten. Rampen ontstaan als vrouwen met hun eeltige knobbelvoeten in het voorjaar besluiten slippers aan te trekken omdat de rest van de wereld vast en zeker vrolijk zal worden van hun lieve voetjes. In werkelijkheid is de Nederlandse damesvoet is uitsluitend geschikt voor croqs, kaplaarzen en hoge bergschoenen.

Maar ja, dat staat dan weer lullig onder een zomerrokje.

Emile Proper 3.2.2008

Deze column verscheen ook in het tijdschrift Men’s Health